Naar hoofdinhoud

Schrikdraad in de regio: van vee in de wei tot slakken op het terras

Wie 's ochtends vroeg langs de Linge of door het buitengebied van de Alblasserwaard rijdt, ziet ze overal staan. Witte palen op vaste afstand van elkaar, met een dunne draad ertussen die in het ochten

Redactie Gorinchem Krant
4 min lezen

Wie ‘s ochtends vroeg langs de Linge of door het buitengebied van de Alblasserwaard rijdt, ziet ze overal staan. Witte palen op vaste afstand van elkaar, met een dunne draad ertussen die in het ochtendlicht bijna onzichtbaar is. Het is een van de meest onopvallende systemen in het Nederlandse landschap, en tegelijk een van de meest effectieve. Schrikdraad doet zijn werk zonder dat iemand het opmerkt, tot het er niet meer is.

Een uitvinding die uit de boerderij ontstond

Het idee om vee met een lichte elektrische puls te leren waar de grens van een weide ligt, gaat terug tot het begin van de vorige eeuw. De Nieuw-Zeelandse boer Bill Gallagher ontwikkelde in de jaren dertig een werkbaar commercieel systeem dat de basis legde voor schrikdraad zoals we het nu kennen. Zijn naam staat tot vandaag op een groot deel van de schrikdraadapparatuur die in de regio wordt gebruikt.

Boeren in de Alblasserwaard en de Vijfheerenlanden hebben de techniek decennialang verfijnd. Het gaat niet om schrikken in de letterlijke zin, maar om associatief leren. Een koe of paard krijgt één keer een korte tik, onthoudt het, en houdt zich daarna aan een onzichtbare lijn. De energie die ervoor nodig is, is minimaal, en het apparaat zelf staat vaak op zonne-energie of een 12-volt accu.

Waarom Gallagher uitgegroeid is tot standaard

In gesprekken met regionale loonwerkers en agrariërs valt op hoe vaak één merknaam terugkomt. Gallagher heeft in de loop der jaren een productlijn ontwikkeld die zo breed is geworden dat hij vrijwel elke veehouder ergens in de stal of in de wei tegenkomt. Van basis-apparaten voor een paar palen tot industriële systemen die kilometers omheining van energie voorzien.

De reden zit niet alleen in techniek. Gallagher is in Nederland goed vertegenwoordigd in service, levert losse onderdelen jaren na productie en heeft een dealernetwerk dat ook in de Alblasserwaard goed bereikbaar is. Voor een boer die op woensdagmiddag een doorgebrande zekering vervangt, telt dat zwaarder dan een paar euro voordeel bij een andere fabrikant.

Steeds meer kleinere afnemers kiezen tegenwoordig Gallagher-systemen. Niet voor honderden meters weide, maar voor de paardenstal in de achtertuin of het stukje grasland aan het eind van het erf. Dat heeft te maken met betrouwbaarheid en met de eenvoud van bedienen.

En dan iets onverwachts: slakken

Wie nu denkt dat schrikdraad iets is voor weilanden en stallen, komt de afgelopen jaren bedrogen uit. In moestuintjes en op terrassen wordt schrikdraad steeds vaker ingezet tegen een hele andere klant. Slakken.

De schrikdraad oplossing bestaat uit een minimale spanning op dunne metalen strips die rond een plantenbak of een moestuinrand worden geplaatst. Een slak die de strip raakt, voelt een prikje en draait om. Geen gif, geen slakkenkorrels, geen overlast voor vogels of egels die normaal de tuin patrouilleren.

De methode klinkt bijna te eenvoudig, maar werkt opvallend goed. In Gorinchemse volkstuintjes wordt het inmiddels onder elkaar doorgegeven als alternatief voor de chemische middelen die vroeger standaard waren. In de EU zijn de afgelopen jaren steeds meer beperkingen gekomen op chemische slakkenbestrijdingsmiddelen, en daarmee is de zoektocht naar alternatieven concreter geworden.

Eén principe, twee schalen

Het mooie van schrikdraad als concept is dat het op vrijwel elke schaal blijft werken. Een koe leert dezelfde les als een slak, alleen op een ander spanningsniveau. Boeren in de regio zien dat ook bij hobbyisten die in hun eigen tuin willen experimenteren. Wat in de wei tien jaar lang heeft gewerkt, blijkt verkleind ook toepasbaar op een schaal van een paar vierkante meter.

Wie ‘s avonds tijdens een wandeling door het buitengebied weer langs de witte palen loopt, ziet eigenlijk een technologie die nauwelijks veranderd is sinds Bill Gallagher hem op zijn schaapsboerderij toepaste. Schaal, materiaal en bedieningsgemak zijn meegegroeid, maar het idee zelf is nog altijd hetzelfde. Een dunne draad, een korte tik, en een grens die voor altijd onthouden wordt.

Gepubliceerd op door de redactie van Gorinchem Krant
Tip de redactie

Verder lezen

Alle artikelen →